काठमाडौं, मंसिर २ - ‘जब म -नेपालका) हिमाल र पहाड देख्छु, तिनले मलाई खुसी र प्रेरणा दिन्छन्,’ त्रिभुवन विमानस्थलमा सोमबार अवतरण गर्नुअघि प्राकृतिक सौर्न्दर्यले आफूलाई स्वागत गरेको सम्झ“दै भारतीय पर्ूवराष्ट्रपति एपीजे अब्दुल कलामले भने ।

तमिलनाडुमा जन्मेका ७७ वषर्ीय कलामले नेपाल आउ“दा बाल्यकाल याद आएको बताए । बीपी कोइराला नेपाल-भारत प्रतिष्ठान र काठमाडौं विश्वविद्यालयले सोमबार सा“झ आयोजना गरेको ‘समाज परिवर्तनका आयाम’ मन्तव्यमा ‘मिसाइल म्यान’ भनेर चिनिने भारतका एघारौं राष्ट्रपति कलामले सन् २०१८ सम्ममा नेपाललाई विकसित देश बनाउन सकिने अवधारणा व्यक्त गरे ।

नेपालको विकासका लागि उनले पा“चवटा एकीकृत विकास योजना अघि सारेका छन् । तिनमा कृषि तथा खाद्यान्न प्रशोधन, शिक्षा र स्वास्थ्य, सूचना तथा सञ्चार प्रविधि, तीन हजार गाविसका लागि ऊर्जा, यातायात र सञ्चार आदिमा पर्ूवाधार विकास र पर्यटन विस्तार छन् । यो दसवर्षो योजनाका लागि र्सार्वजनिक, निजी र प्राज्ञिक तीनै क्षेत्र जुट्नुपर्ने उनको सुझाव थियो ।

अन्तरिक्ष वैज्ञानिक कलामका ३ सय ८० अमेरिकी डलर प्रतिव्यक्ति आयलाई २ हजार डलर पुर्‍याउने, शतप्रतिशत साक्षरता, युवालाई रोजगारी, नागरिकलाई गुणस्तरीय स्वास्थ्य सेवालगायत लक्ष्य छन् ।

ती उद्देश्य पूरा गर्ने उपाय के त - ‘विङ्स अफ फायर’ आत्मकथाका लेखकले त्यो पनि सुझाएका छन् । उनका अनुसार जडीबुटी उत्पादन र औषधि निर्माण, सुगन्धित फूल उत्पादन, पर्यावरण पर्यटन, हिमाल आरोहण र स्वास्थ्य पर्यटन, ठूला जलविद्युत्, सफ्टवेर उद्योगलगायतबाट ती उद्देश्य हासिल हुन सक्छन् । नेपालका १ करोड ६० लाख युवा परिचालित गर्नुका साथै प्रत्येक नागरिकले योगदान गरे ती सपना पूरा हुने सन् २०२० -भिजन २०२० को रूपमा चर्चित) मा भारतलाई विकसित मुलुक बनाउने अभियानमा लागेका उनले भने ।

‘भारत मात्र होइन, छिमेकी पनि समृद्ध हुनर्ुपर्छ,’ याक एन्ड यती होटलको हलमा हा“सिरहेको आफ्नै तस्बिरमुनि उभिएर उनले भने । उनले नेपाल आउन पाएकामा खुसी व्यक्त गरे ।

घुम्रिएको तीलचामले कपाल भएका अविवाहित कलाम भारतमा स्वप्नजीवी मानिन्छन् जसले आप्mना विचारमार्फ युवाहरूमा प्रेरणा सञ्चार गराएका छन् । काठमाडौं विश्वविद्यालयको १४ औं दीक्षान्त समारोहलाई सम्बोधन गर्न आएका उनले सुख र शान्तिको खोजीलाई जीवनको उद्देश्य बनाएका छन् ।

यही खोजी अभियानअर्न्तर्गत काठमाडौंमा एक गुम्बाका भिक्षुस“गको भेटको प्रसंग सुनाउ“दै उनले शान्ति, सहृदयता र प्रस्ट विचार भयो भने मानवजाति र विश्वको उन्नति हुने बताए ।

केन्द्रीय समितिको बैठकमा सोमवार दुई फरक प्रस्तावहरु पेश गरिए पछि तीव्र बहस भइरहेको नेकपा माओवादी भित्र दुई प्रस्तावलाई एकिकृत गर्ने प्रयास मंगलवार सफल हुन सकेन।

प्रस्ताव पेश गरेका दुई नेताहरु पार्टी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल (प्रचण्ड) र फरक मत प्रस्तोता मोहन बैद्य (किरण) बीच प्रधानमन्त्री निवास बालुवाटारमा त्यसबारे छलफल भएको किरण निकट एक नेताले बताएका छन्।

दुबै पक्षका बरिष्ठ नेताहरुले बीबीसीसंगको अनौपचारिक कुराकानीमा दुई प्रस्ताव मध्ये एउटा फिर्ता लिन लगाउने वा एकिकृत गर्ने प्रयास सफल हुन नसकेको स्वीकार गरेका छन्।

निर्देशन

उनीहरुका अनुसार, त्यो प्रयास बुधवारको बैठकमा पनि हुनेछ।

तर सोमवारको केन्द्रिय समितिको बैठकमा प्रवक्ता बाहेक अरुलाई यस बारे नबोल्न ‘कडा निर्देशन’ जारी गरिएको बताउँदै कसैले पनि औपचारिक रुपमा बोल्न मानेनन्।

प्रेससंग बोल्न तोकिएका प्रवक्ता कृष्णबहादुर महराले त साझा प्रस्ताव तयार गर्न नेतृत्व तहमा अनौपचारिक छलफल भएको स्वीकार नगरी भने, “बालुवाटारमा साथीहरु सरकारी कामको निम्ति जानु भएको होला।”

दुई भिन्न मत औपचारिक रुपमा प्रस्तुत भए पछि पार्टी ‘गम्भिर बहसमा’ प्रवेश गरेको स्वीकार गरेका दुबै पक्षका नेताहरुले बहुमत भने आ-आफ्नो पक्षमा रहेको दाबी गरेका छन्।

प्रचण्ड पक्षिय नेताका अनुसार, किरणले दलीय प्रतिष्पर्धालाई स्वीकार गर्न नचाहनु नै मुख्य बिवादको विषय हो।

किरण समूहप्रति निकै आक्रोशित ती नेताले दुई कांग्रेस विभाजनको उदाहरण प्रस्तुत गर्दै भने, “उहाँहरु (किरण पक्ष) शेरबहादुर देउवा बन्न खोज्दै हुनुहुन्छ।”

आफ्नो पक्षमा बहुमत रहेको दाबी गर्ने किरण पक्षका नेताको भनाईमा, पार्टी नेतृत्व सत्ता-लिप्सा र संसोधनवादमा भासिन लागेकाले ‘क्रान्तिको उद्देश्य विसर्जन हुन लागेकाले’ त्यो रोक्न फरक मत दर्ता भएको हो।

भेला

बुधवारको बैठकमा छलफल नसकिए बिहिवारदेखि शुरु हुने राष्ट्रिय भेला सर्ने अनुमान गरिन्छ। तर प्रवक्ता महरा भन्छन्, “भेला सर्दैन। समयमै हुन्छ।”

उक्त भेलाको निम्ति प्रस्ताव तयार गर्न बसेको केन्द्रिय समितिको बैठकमा पेश भएका दुबै प्रस्ताव सार्वजनिक गरिएका छैनन्।

काठमाण्डूस्थित हाम्रा सम्वाददाता भन्छन्, “ती प्रस्तावलाई लिएर चर्को आन्तरिक संघर्षको छिनोफानो कसरी होला भन्ने संकेत निकै चासो र उत्सुकतापूर्ण बन्न पुगेको बुधवारको केन्द्रिय समितिको बैठकबाट पाउन सकिने आशा गरिएको छ।”

नेकपा माओवादीको केन्द्रिय समितिको बैठकमा प्रभावशाली नेता मोहन वैद्य (किरण) ले वैकल्पिक प्रस्ताव पेश गरेका छन्।

सोमबारदे‌खि शुरु भएको बैठकमा प्रधानमन्त्री तथा पार्टी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल (प्रचण्ड) को प्रस्तावप्रति असहमति जनाउँदै किरणले छुट्टै प्रस्ताव प्रस्तुत गरेका हुन्।

माओवादी प्रवक्ता कृष्णबहादुर महराका अनुसार भक्तपुरमा भैरहेको बैठकमा पेश गरिएका दुई फरक प्रस्तवमाथि बुधबारदेखि छलफल शुरु हुनेछ।

बैठकले पारित गर्ने प्रस्ताव मंसीर ५ गतेदेखि शुरु हुने अत्यन्तै महत्वपूर्ण ठानिएको राष्ट्रिय भेलामा पेश गरिने छ।

वैद्य समूहका मानिने नेता सीपी गजुरेलले भने, “बहुमत वा अल्पमतको भनेर भेलामा पेश हुन्छ। त्यसको अन्तिम टुंगो भेलाले नै गर्छ।”

मतभेद

नेता किरणले केहि साताअघि भएको केन्द्रिय समितिको बैठकमा फरक मत दर्ता गरेका थिए।

उक्त बैठकको निरन्तरता मानिएको पछिल्लो बैठकमा प्रचण्डले किरणको धारणा समेटेर प्रस्ताव पेश गरेमा उनले असहमति फिर्ता लिने बताइएको थियो।

तर किरणको मतभेद नसमेटिएपछि दुई फरक प्रस्ताव पेश भएका हुन्।

दुई प्रस्ताव बीचको अन्तर सार्वजनिक गरिएको छैन।

माओवादीका एकजना केन्द्रीय सदस्य शक्ति बस्नेतका अनुसार माओवादीले सशस्त्र विद्रोह शुरु गरेयता विस्तृत छलफल हुने गरी फरक मत दर्ता भएको यो पहिलो पटक हो।

अध्यक्ष प्रचण्डसंग तीव्र विवाद भएपछि बरिष्ठ नेता डा. बाबुराम भट्टराईले करीब चारवर्ष अघि विद्रोहकालमा दर्ता गराएको फरक मतबारे तल्लो निकायसम्म छलफल हुन सकेको थिएन।

कार्यवाहक

राष्ट्रिय भेलाले प्रचण्ड प्रधानमन्त्री बनेदेखि चर्चामा रहेको कार्यवाहक अध्यक्षको जिम्मेवारी बारे पनि निर्णय गर्ने बताइएको छ।

कार्यवाहक अध्यक्षको जिम्मेवारी लिन पार्टीको सहमति अनुसार नै किरणले सभासदबाट राजिनामा दिएको बताउँदै नेता गजुरेलले भने, “एउटा व्यस्तता र अर्को सरकार र पार्टीको फरक धारणा हुने भएकाले सरकारको नीतिको वकालत गर्नुपर्ने प्रधानमन्त्रीले दुबै नीतिको प्रवक्ता पनि बन्न नमिल्ने भएकाले अध्यक्षको जिम्मेवारी निर्वाह गरिरहन सम्भव हुँदैन।”

तर केन्द्रीय सदस्य बस्नेतले कार्यवाहक अध्यक्षको चर्चा पार्टीमा चल्दै नचलेको बताए।

उनले भने, “उहाँ (किरण) ले पनि त्यसमा चाख देखाउनु भएको छैन।”

बीबीसीका काठमाण्डू सम्वाददाता भन्छन्, माओवादीको आन्तरिक राजनीति बुझेकाहरुले पार्टीभित्र बेला-बेला देखिने विभिन्न बिचार र धारलाई संयोजन गरी नेतृत्व सम्हाली रहन पोख्त मानिने अध्यक्ष प्रचण्डले त्यो चातुर्य यसपटक पनि देखाउन सक्छन्।

१-मंसिर-२०६५,आइतवार

‘हामी सक्छौ’ अंकित क्याप लगाएकी, झोला भिरेकी बुटवल बहुमुखी क्याम्पस स्नातक अध्ययनरत सुमित्रा आत्रेयले ‘हामी सक्छौं’ लेखिएको डायरीको पाना पल्टाउँदै पत्रकार टंक पन्तलाई प्रश्न गरिन्– ‘बलात्कार भएकी र वेश्यावृत्तिमा लागेकी महिलाको नाम, ठेगाना सबै उल्लेख गर्नुहुन्छ, तर बलात्कारी पुरुषहरू, वेश्यालयमा जाने पुरुषको बारेमा त्यति लेख्नुहुन्न। ‘ उता, हामी सक्छौं अंकित झोला भिरेकी आमा मिलन केन्द्र बाग्लुङकी अध्यक्ष ज्ञानु थापाले भनिन् –’सञ्चारकर्मीका चिनेको मान्छे भए अपराधीको समाचार नै आउँदैन, आए पनि उसकै पक्षमा लेखिएको हुन्छ। यस्ता तपाईहरूको क्रियाकलापले हिंसा बढेको हो,’ उनले थपिन्।
विद्यालयको ड्रेसमा नै आएका छात्राहरूलाई देखाउँदै सुर्खेतका सज्जत खानले भने, ‘तपाईहरूले यस्तो जाडोमा पनि छोटो स्कर्ट लगाउनु ुन्छ,’ यसले पनि त महिला हिंसा बढाएको हो नि! विद्यालयको डे्रसमा नै आएकी आदर्श कन्या मावि मंगलबजारकी कक्षा १० की बिना श्रेष्ठले भने ‘हामी केटीहरूलाई स्कर्ट लगाउने चलन समाजले नै बनाइदिएको हो, पेन्ट लगाउँदा पनि केटाहरूले हाम्रो डे्रस लगायो भन्छन्, भन्दै दुखेसो पोखिन्।’ उनले ट्युसन जाँदाआउँदा केटाहरूले धेरै जिस्काउने गर्छन् भन्दै सबै केटीहरूलाई एकै नठान्न आग्रह गरिन्।
महिला विकास तथा स्वरोजगार प्रशिक्षण केन्द्र थापाथलीकी लीला दियाली सिँजापतिले भने रेडियो, टिभी, पत्रपत्रिकामा आउने विज्ञापनले युवापिंढीमा प्रभाव पारेको भन्दै आफू नभएको समयमा छोरीले स्कट काटेर छोटो पारेको बताइन्। यी सबै हुन्, महिलाविरुद्ध हुने सबै हिंसाहरू अन्त्य गर्ने अभियानमा जुटेका परिवर्तनका संवाहकहरू। यिनीहरू जस्तै मुलुकभरिका पाँच सयजना परिवर्तनका संवाहकहरू काठमाडौंमा बिहीबारदेखि एकै ठाउँमा समेटिएका छन्। उनीहरूलाई एकै ठाउँमा भेला गराउने मेसो भने जुटाएको छ, ‘हामी सक्छौं’ राष्ट्रिय अभियान सञ्जाल सचिवालय ललितपुरले। ती सबैको व्यवस्थापन भने पार्टनरसीप नेपालले गरेको छ।
महिलाविरुद्ध हुने सबै हिंसाहरूको अन्त्य गर्न हामी सक्छौैं भन्दै परिवर्तनका संवाहकहरू आफ्नो दोस्रो राष्ट्रिय सम्मेलन महिला हिंसाविरुद्धको १६ दिने अभियान बनाउने क्रममा उनीहरू काठमाडौं भेला भएका हु्न्। महिला हिंसा कसरी न्यूनीकरण गर्न सकिन्छ भन्नेमा नै केन्द्रित सम्मेलनको दोस्रो दिन छुट्टाछुट्टै विधामा सातवटा कार्यपत्र प्रस्तुत गरिएको थियो। प्रस्तुत कार्यत्रपत्रहरूमा कार्यक्रम संयोजक शारदा पोखरेलले ‘संविधानमा महिला अधिकारको सुनिश्चितताको कार्यपत्र, पत्रकार टंक पन्तले ‘महिला हिंसा अन्त्य गर्न सञ्चारको भूमिकाको कार्यपत्र, महिला हिंसा अन्त्य गर्न युवाहरूको भूमिकाको कार्यपत्र पार्टनरसीपका अध्यक्ष कृष्ण थापाले, लैंगिक विभेद र मानव अधिकारको कार्यपत्र जेन्डर विशेषज्ञ मीना शर्माले, अन्तर्राष्ट्रिय सन्धि, महासन्धि कार्यान्वयन र दायित्व एबीसी नेपालकी अध्यक्ष दुर्गा घिमिरेले, महिला हिंसा अन्त्य गर्न परिवर्तनका संवाहकहरूको चुनौती र भूमिका विष्णु ओझाले र महिला हिंसा विधेयकको प्रभावकारिता अधिवक्ता मीरा ढुंगानाले प्रस्तुत गरेका थिए। सो कार्यपत्रमाथि टिप्पणी गर्दै सहभागी परिवर्तनका संवाहकहरूले आफ्नो विचार राखेका थिए।
विश्वभरि नै १० देखि २५ नोभेम्बरसम्म विभिन्न कार्यक्रम गरी महिलाविरुद्ध हुने हिंसा अन्त्य गर्न अभियान मनाउने गरिन्छ। यस वर्षको यो अभियानको नारा ‘कार्यान्वयनको माग चुनौतीहरूको सामना महिला हिंसाविरुद्ध अन्त्य’ भन्ने राखिएको छ। यो अभियानसँग डोमोनिकल रिपब्लिकका तीन दिदीबहिनीको नाम जोडिएको छ। उनीहरू सन् १९६० मा आफ्नै राज्यको हिंसामा परेका थिए। सन् १९६०, २५ नोभेम्बरका दिन उनीहरूको हत्या भएको थियो। उनीहरूकै स्मृति दिवसको अवसर पारेर विश्वभर नौ वर्षअघिदेखि यो अभियान मनाउने गरिएको छ।
महिला हिंसाविरुद्ध हुने सबै हिंसाहरूको अन्त्य गर्ने उद्देश्य लिएर दक्षिण एसियाका नेपाल, भारत, बंगलादेश, श्रीलंका, पाकिस्तान र अफगानिस्तानमा सन् २००४ देखि एकैसाथ ‘हामी सक्छौं’ अभियान सञ्चालन भइरहेको छ। यो अभियान नेपालको ४० वटा जिल्लाहरूमा विभिन्न संघ–संस्था, विद्यालय र कलेजका ४० हजार परिवर्तनका संवाहकहरू हिंसा अन्त्य गर्ने अभियानमा लागेको आयोजकहरूले जानकारी दिए।

राजधानीको ‘सुविधासम्पन्न’ भनिने टिचिङ अस्पतालको हो, जहाँ २४सै घन्टा बिरामीको अत्यधिक चाप हुन्छ ।
बेड अभावले गर्दा टिचिङको आकस्मिक कक्षभित्र एउटै बेडमा ५/६ जनासम्म बिरामी राखेर उपचार गरिन्छ । दुई अपरिचित महिला र पुरुषलाई समेत एउटै बेडमा राख्नु यहाँ सामान्य कुरा बनिसकेको छ ।
अस्पतालको आकस्मिक कक्ष जम्मा १० बेड क्षमताको मात्र छ । तर, दैनिक डेढ/दुई सयभन्दा बढी बिरामी आकस्मिक सेवामा आउने अस्पतालले जनाएको छ । आकस्मिक कक्ष साँघुरो भएको र बिरामीको चाप क्षमताभन्दा आठ/नौ गुना बढी भएकोले एउटै बेडमा धेरै बिरामी राखेर उपचार गर्नुपरेको अस्पतालका कार्यकारी निर्देशक महेश खकुरेलले नयाँ पत्रिकालाई बताए ।

अपरिचित महिला र पुरुषलाई समेत एउटै बेडमा राखिन्छ
‘के गर्नु ठाउँ नै छैन,’ खकुरेलले भने, ‘कहिलेकाहीँ एउटाको औषधी अर्कोलाई पर्ने खतरा हुन्छ ।’
आकस्मिक कक्षबाट जनरल वार्डमा सार्नुपर्ने बिरामीका लागि समेत बेड अभाव हुने गरेको खकुरेलले स्विकारे । ‘पर्याप्त बेड नहुँदा पहिलेदेखि नै त्यो समस्या छ,’ उनले भने ।
भर्ना गरेर उपचार गर्नुपर्ने बिरामीलाई बेड उपलब्ध गराउन नसक्दा चिकित्सकहरूले अस्पतालनजिकै कोठा लिएर समय-समयमा चेक गर्न आउनुहोस् भनी पठाउने गरेका छन् ।

‘बेड नपाएपछि डाक्टरले यतै नजिकै कोठा लिनुस् र अब्जर्भेसनमा आइरहनुहोस् भनेर पठाए,’ चितवनकी रेवतीकुमारी उप्रेतीले भनिन् । दुई दिनसम्म पर्खंदा पनि बेड नपाएको उनले बताइन् । टाइफाइड भएकी उप्रेतीलाई चितवनबाट शिक्षण अस्पताल रिफर गरिएको थियो ।
केही बिरामी भने बेड पाउने प्रतीक्षामा दुई/तीन दिनसम्म भुइँमै ओच्छ्यान लगाएरसमेत सुत्ने गरेका छन् । आकस्मिक कक्षमा बिरामीको चापलाई ध्यान दिएर अस्पतालले ओपिडी वार्डलाई समेत आकस्मिक कक्ष बनाउन लागेको खकुरेलले जानकारी दिए । ‘तर छिट्टै हुँदैन, ओपिडीको व्यवस्था अन्त भएपछि मात्र सार्न सकिन्छ । यसका लागि अझै एक वर्षजति लाग्छ,’ उनले भने ।

आकस्मिक कक्षमा मात्र होइन, सिसियू र आइसियूमा पनि बेड पाउन मुस्किल छ शिक्षण अस्पतालमा । ‘आइसियूमा बेड दिनै सकिँदैन,’ खकुरेलले भने, ‘एउटै बिरामी चार-पाँच महिनासम्म आइसियूमा हुन्छ, नयाँलाई लिन कि ऊ निको हुनुपर्‍यो कि मर्नुपर्‍यो ।’
शिक्षण अस्पतालसँग आइसियू र सिसियू बेड जम्मा पाँचवटा छन् । इन्टरमिडियट र सर्जिकलमा पनि पाँच/पाँचओटा मात्र आइसियू रहेको अस्पतालले जनाएको छ ।

दाताले भवन बनाइदिने
अस्पताल स्रोतका अनुसार भाटभटेनी सुपरमार्केटका मालिक मीनबहादुर घलेले शिक्षण अस्पतालमा नयाँ आकस्मिक कक्षका लागि आधुनिक भवन बनाइदिने भएका छन् । घलेले ६ करोड लागतमा भवन बनाइदिन लागेको र १८ मंसिरमा त्यसको शिलान्यास गरिने अस्पतालले जनाएको छ । तीन महिनामा सो भवन तयार हुने बताइएको छ ।

बनेको भवनसमेत सञ्चालनमा आएन
नयाँ कर्मचारी नियुक्ति नगर्ने सरकारी नीतिको कारण निर्माण पूरा भइसकेको भवनसमेत सञ्चालनमा आएको छैन । सरकारी नीतिको कारण नयाँ भवनमा वार्डहरू सञ्चालन गर्न आवश्यक भौतिक पूर्वाधार तथा जनशक्तिको जोहो गर्न नसकिएको कार्यकारी निर्देशक खकुरेलले बताए । खकुरेलका अनुसार सरकारले नयाँ कर्मचारी भर्ना गर्न रोक लगाएको छ ।

निर्माण पूरा भइसकेको बालरोग भवनको पूरै बिल्डिङ सञ्चालनमा ल्याउन नसकिएको उनले बताए । ‘बालरोग भवनमा ३०/४० बेड थप्नु छ,’ उनले भने, ‘पेइङ वार्डको दुईतले भवन पनि सञ्चालनमा ल्याउन सकिएको छैन ।’ पेइङ वार्डको भवन सञ्चालनमा ल्याउन सके मात्र पनि बिरामीहरू बेड नपाउने समस्याबाट मुक्त हुने उनको भनाइ थियो ।

यस्तै ‘मनमोहन कार्डियो हार्ट सेन्टर’भवनमा लिफ्ट जडान गर्न नसक्दा भवन त्यसै अलपत्र रहेको छ । ‘विश्वविद्यालयको नियमले आवश्यक सामग्री किन्नु भन्छ, तर सरकारी नियमले दिँदैन,’ खकुरेल भन्छन् । लिफ्ट किन्न दुई/तीनपटक टेन्डर आह्वान गरेर पनि अख्तियारको निर्णयको कारण नसकिएको उनले बताए ।

काठमाडौं, मंसिर १ - सम्पत्ति कमाएर उच्च जीवनशैली बिताउँदै आउनुभएको छ तर कर तिर्ने गर्नुभएको छैन भने तपाइर्ं अब सरकारको नजरमा पर्न सक्नु हुन्छ ।

सरकारले करको दायरामा नआएका सम्भावित व्यक्तिहरूलाई स्वयंकर घोषणा कार्यक्रममा सहभागी हुन आग्रह गर्दै देशभर पत्राचार गर्न थालेको छ । यो वर्षको बजेटले पनि आफ्नो सम्पत्ति घोषणा गर्न र कर तिर्न आग्रह गरेको थियो ।

‘धरानबाट पत्र पठाउन सुरु भएको छ,’ कामु राजस्व सचिव कृष्णहरि बाँस्कोटाले कान्तिपुरलाई भने, ‘पहिलो चरणमा धरानस्थित आन्तरिक राजस्व कार्यालयबाट तीन सय जनालाई पत्राचार गरिएको छ ।’

बजेटमा भनिएअनुसार स्वयंकर घोषणा कार्यान्वयनका लागि सम्भावित व्यक्तिको सूचना संकलन, सूची तयार गर्ने र पत्र पठाउने काम एकैसाथ भइरहेको उनले जानकारी दिए । कमाइ र कर प्रस्ट हुनेहरूलाई सम्मान गर्ने र अरूलाई कर तिर्न आग्रह गर्ने उद्देश्य सरकारको छ । स्वयं घोषित सम्पत्तिको १० प्रतिशत कर तिरेपछि जुनसुकै स्रोतबाट कमाएको भए पनि त्यसले वैधता पाउने दाबी सरकारी अधिकारीहरूको छ ।

सम्बन्धित कार्यालयले समाजमा उच्च आर्थिक हैसियत देखिने तर कर नतिरेका व्यक्तिबारे देशव्यापी सूचना संकलनसमेत गरिरहेका छन् ।

सरकारले यो वर्षको बजेट वक्तव्यमा उक्त कार्यक्रमअन्तर्गत पुस मसान्तभित्र आफ्नो सम्पत्ति घोषणा गर्न सबैलाई आग्रह गरेको छ । सम्पत्ति घोषणा गर्ने र कर तिर्नेलाई एकपल्ट कमाइको स्रोत नखोज्ने अर्थमन्त्री बाबुराम भट्टराईले बताउँदै आएका छन् । समयभित्र घोषणा गर्न नआउनेलाई कानुनी कारबाही गर्ने पनि कार्यक्रममा छ । सम्पत्तिलाई वैधता दिन बेग्लै कानुन बनाउने दाबीसमेत अर्थ मन्त्रालयका अधिकारीहरूको छ ।

सरकारको यो कार्यक्रमप्रति निजी क्ष्ाेत्र भने असन्तुष्ट भइसकेको छ । ‘कार्यक्रम राम्रो भए पनि समय अत्यन्त कम छ,’ नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघका अध्यक्ष कुशकुमार जोशीले भने । २०५८ सालमा पनि सरकारले यस्तै कार्यक्रम ल्याएको थियो । त्यतिबेला करिब ६० करोड रुपैयाँ राजस्व उठेको थियो । यस वर्षको कार्यक्रमबाट मात्र राजस्व लक्ष्य भने किटान गरिएको छैन ।

बजेटमा राजस्व संकलनको महत्त्वाकांक्षी लक्ष्य ल्याएको सरकारले थप कार्यक्रम र योजना अघि सारेको छ । गतवर्ष १ खर्ब ७ अर्ब राजस्व संकलन भएकामा यसपाला ३१ प्रतिशत बढी अर्थात् १ खर्ब ४१ अर्ब उठाउने योजना छ ।

यो आर्थिक वर्षको पहिलो चार महिनामा सरकारले करिब ३३ अर्ब रुपैयाँ राजस्व संकलन गरेकाले लक्ष्य पूरा हुने आशामा अधिकारीहरू छन् । ‘चार महिनाको लक्ष्य ३२ अर्ब ९ करोड रुपैयाँभन्दा असुली बढी छ,’ बाँस्कोटाले भने- ‘यो प्रवृत्ति कायम राखेर लक्ष्य पूरा गर्नेमा हामी विश्वस्त छौं ।’ ‘छिट्टै मूल्य अभिवृद्धिकर -भ्याट) बिल प्रोत्साहित गर्न स्वयंसेवक र सीमावर्ती क्ष्ाेत्रहरूमा २ सय ५० जना सशस्त्र प्रहरी परिचालन गरिँदैछ,’ उनले भने । प्रमुख जिल्ला अधिकारीहरूको नेतृत्वमा रहेको राजस्व चुहावट नियन्त्रण समितिको कार्यसम्पादनको समीक्ष्ाासमेत मन्त्रालयले गर्ने उनले बताए ।

धेरै दिन भो, झटारो प्रहार नभएको । देशमा शायद गणतंत्र नामक सुशासन लागू भै सर्वत्र अमनचयन कायम भएकोले यस्तो हुन गएको पो हो की भन्ने भ्रम नहोस, कुन्नी के को काम पनि छैन फुर्सद पनि भने झै दामी काले आजकल सारो बीजी भएकोले यो स्तम्भ ओझेल परेको मात्र हो ।

प्रतिभाको एक सांस्कृतिक कार्यक्रममा वाचित व्यंग समाचारको झल्झली सम्झना भै रहेछ मलाई, समाचारमा माइला दाई, उनको घरबार र खाजतंत्रको खेदो खनिएको थियो भने गन्गन्तन्त्रको बयान । यो सान्दर्भिक पनि थियो, नेपाली हरुले गणतंत्र को ऐतिहासिक उपलब्धी जो गरेका थिए । यसबेला गणतंत्र धेरैलाइ धेरै मानेमा गतिलो झटारो साबित भएको छ । हुन त अहिले यसो उसो भनेर टिका टिप्पणी गर्नु पटक्कै उचित होइन तर राजनीति कर्मीहरु यही विषयलाइ प्रयोग गरेर पुरनै खाले सताको खेल खेल्न उद्द्यत छन ।

कोही फलानो लाइ सत्ता फलामको च्यूरा बनैदिएको छू भन्दै हिडछन, कोही आतंकको भरमा देश चलाउन पाउदैनस भन्दैछन, जनताका छोराछोरीहरुलाई क्रान्तिमा होमेर माथी पुगेका सत्ताधारीहरु पनि अघिकाहरुकै तालमा हिडेर उधोगति तर्फ लाग्ने शंका धेरै को मनमा छ भने अधिकांश सीधा सादा अनुहार भने खोई के खोई के को स्थितिमा अल्मालिएका छन ।

हत्या हिंसाको दलदलबाट बल्ल अलिकति छुटकारा पाएका नेपाली जनताले गणतंत्र प्राप्तिको खुसी र उमंग राम्ररी मनाइसकेका पनि छैनन, उता फेरी नेपाली जनताको हार हुने भयले एकथरि आत्तिन थालिसकेको अवस्था छ, यस्तो किन ?

हुलका हुल असंतोषहरु बिद्रोह, भएका छन,- मधेश भएका छन, पहाड़ भएका छन -हिमाल भएका छन -किरात भएका छन,-बाहुन भएका छन । तर नेपाली मात्र हुन चाही हामी किन नखोजेको? भन्ने प्रश्नले दामी काले लाइ रिंगाएको धेरै दिन भै सक्यो ।

बादरको हातमा नारिवल भन्ने उखान हाम्रा बाजे बराजूले बेलैमा रचेर ठुलै गुन लगाएका हुन । प्वाट्टै फुटाएर त्यसको स्वाद चाखन नजाने पछि नरिवल भकुन्दोको रुपमा प्रयुक्त हुनु लाइ दामी कालेले अस्वाभाविक मानेको चाहि छैन ।

राजनीतिका खेलाडीहरु भकुन्डोलाइ आफ्नो पक्षमा पार्न सधै तल्लीन छन । नेपाली जनताको अभिलाषामा ठेस लागोस, या कुठाराघात होस तिनलाई के को चासो? सबै समान हुन्छौं भन्थे, सबै सुखी हुन्छौं भन्थे, सबै एकै हुन्छौं भन्थे, के के हुन्छौं के के, भन्थे, होला नि त, भन्दै एक्थरि चाहि “भन्ने दिन र सुन्ने दिन” पर्खदै अधुरा सपनाहरुमा बाचिरहेका छन, अधिकांश भोकानंगा निमुखा नेपालीहरु यही आशावादी बर्गमा परेका छन ।

आहा सपनाहरु कति सस्ता हुन्छन, सबै कुरा महँगीदै गएको नेपाली जनताको थाप्लोमा गणतंत्र पछिको सुखद विकासको मीठा मीठा सपनाहरु भर्भरि पलाएका छन, बन्दूकको नाल र रगतको आहालबाट कहिलै मुक्ति नपाएका नेपालीहरुका ती सपनाहरू पुरा गर्न समयले कति बिलम्ब गर्ने होरू त्यसको अनुमान भने कालेको सघुरो दिमागको परिधि भन्दा बाहिरको कुरा हो । यद्यपि त्यसका लागि गणतंत्रमा पनि फेरी फेरी शक्तिकै मात्र होड़बाज़ी गरिनु हुन्न भन्ने यसको ठम्म्याई हो ।

यो झटारो पढेर काले लाइ गणतंत्र बिरोधी मंडलेको रुपमा हेर्दै हुनु हुन्छ भने तपाई सरासर ग़लत हुनुहुन्छ । यसको प्रतिपक्षको वकालत गर्ने त परको कुरा त्यों हरकत गर्ने को कलमै भाचियोस समेत भन्न चाहन्छ काले । तर आधुनिक खोया बिर्केमा लठठीएर कालो धनको पोको पार्दै रातारात क्यासिनो डिस्को धाउनेहरु र आचार बिचार सबै भ्रष्ट भएका सरकारी धुकुटी रित्त्याउन पल्केकाहरु बाहेक, गरीबीको मारमा पिल्सिएका अधिकांस नेपालीहरु गणतंत्र भित्र सुनौलो भविष्य साचेर बाचेका छन, जून जोगी आए पनि कनै चिरेका भन्दै तिनले पुर्पुरो हात लगाएको हेर्नु नपरोस, गृहयुद्धमा भाग्याजोग्य चिटठा जस्तै गरि जोगिएर बाचेका, वा खेतीबारीको काम छोडेर क्रांति को गीत गाउन हिडेका कालेका दौतरीहरु यत्ता न उत्ता मुलाबारी भित्ताको कित्तामा नपरून ।कालेको चाहना यत्ति मात्र हो ।

खरानी भएका भौतिक संरचानाका खंडहरहरु उस्तै छन । अझै बाकी रहेका युद्धका अवशेषहरु,
ग्रिनेडका टुक्राहरु , गोलीका खोकाहरू, एम्बुसका धरापहरु सबै सबै, सधै सधैका लागि सफा गरेर, बारूद र रगतले कोरेका कलंकहरु मेटेर, स्वच्छ न्यायिक समाजको निर्माण गर्न अबको राजनीती लाग्नु पर्छ । ध्वस्त भएका घर र कार्यालय भवनहरु, सांस्कृतिक संपदाहरुको पुनर्निर्माण गर्न, गृहयुद्ध र अस्थिरताले ओरालो लागेको अर्थतंत्र उकास्न, बिकास निर्माणको बाटोमा अबको राजनीति निर्दिष्ट हुनु पर्छ ।

हामीले हजारौं शहिद्हरू बलिदान गरेर, बेहिसाब अभाव, अन्योल र अशांतिको कालो लामो रात सहेर हासिल गरेको गणतंत्र, खालि गन्थन कै भारी गन्गन्तन्त्र नबनोस, सबैले मनन गरौं ।

संविधानसभा उपाध्यक्ष पदको चुनाव मंसिर १३ गते हुने भएको छ । संविधानसभा कार्यव्यवस्था समितिको मंसिर १ गतेको वैठकले यो निर्णय गरेको कार्यव्यवस्था समिति सदस्य भीम आचार्यले जानकारी दिए । आचार्यका अनुसार, संविधान निर्माण गर्न बनाइएको ८२ साताको कार्यतालिका पनि सामान्य हेरफेरसहित आज संविधानसभा वैठकमा प्रस्तुत हुँदैछ ।

संविधानसभा बैठक संविधानसभास्थल अन्तराष्ट्रिय सम्मेलन केन्द्रमा केहीबेरपछि सुरु हुदैछ ।

पार्टी एकीकरणपछि पनि मिल्न नसकेका कार्यकर्ताबीच भावनात्मक एकता गराउन कांग्रेसले सुरु गरेको एकता अभियान असफल भएको छ । आसन्न १२औं महाधिवेशनअघि नै दुवै कांग्रेसबीच भावनात्मक एकता र संगठन सुदृढीकरण गर्न ७५ वटै जिल्लामा प्रतिनिधि खटाइए पनि तोकेको समयभित्र पाँच जिल्लाका प्रतिनिधिले मात्र केन्द्रमा प्रतिवेदन बुझाएका छन् । कतिपय जिल्लामा त प्रतिनिधि पुग्नसमेत सकेका छैनन् ।

दुवै कांग्रेस भौतिक रूपमा एक भए पनि भावनात्मक रूपमा एक हुन नसकेको निष्कर्ष निकाल्दै पार्टीको ९ देखि २१ भदौसम्म बसेको केन्द्रीय समितिको बैठकले प्रजातान्त्रिक कांग्रेसतर्फको एक र मूल कांग्रेसको एक नेतालाई जिल्ला-जिल्ला पठाएर समस्या समाधान गर्ने रणनीति लिएको थियो । ०५८ मा विभाजित दुवै कांग्रेस ०६४ भदौमा एक भएका थिए । हतारमा एकीकरण भए पनि गाउँ इकाइ कमिटीसम्म हालसम्म दुवै कांग्रेसका छुट्टाछुट्टै कार्यालय रहेका छन् ।

केन्द्रीय समिति बैठकले १५ असोजभित्र केन्द्रीय प्रतिनिधिलाई जिल्ला गएर कात्तिक मसान्तभित्र प्रतिवेदन बुझाउन निर्देशन दिएको थियो । तर, ३० कात्तिकसम्म कांग्रेस कार्यालय सानेपामा पाँच जिल्लाबाट मात्र प्रतिवेदन आएको स्रोतले बतायो । शनिबार कालिकोट, पाँचथर, जाजरकोट, सल्यान र कञ्चनपुरमा खटिएका प्रतिनिधिले प्रतिवेदन बुझाएका छन् ।

धादिङ, रामेछाप, ओखलढुंगा, सोलुखुम्बु, खोटाङलगायतका २० भन्दा बढी जिल्लामा केन्द्रीय प्रतिनिधि तोके पनि जान मानेका छैनन् । पार्टीका मुख्य सचिव जीवनप्रेम श्रेष्ठले शनिबारसम्म न्यून प्रतिवेदन आएको बताए । उनले प्राविधिक समस्याले गर्दा प्रतिवेदन बुझाउन ढिलाइ भएको दाबी गरे ।

श्रेष्ठले सबै जिल्लामा केन्द्रीय प्रतिनिधि पुगिसकेकोदाबी गरे पनि ओखलढुंगा, खोटाङ, सोलुखुम्बुलगायतका १५ भन्दा बढी भन्दा जिल्लामा अहिलेसम्म केन्द्रीय प्रतिनिधि पुगेका छैनन् । पर्सा र सिन्धुपाल्चोकमा अझै केन्द्रीय प्रतिनिधिको टुंगो लाग्न नै बाँकी रहेको स्रोतले बतायो । कांग्रेसले पर्सामा केन्द्रीय सदस्य दिलबहादुर घर्तीलाई खटाएको थियो । भ्रातृ संस्थाको विवाद मिलाउन पार्टीले गठन गरेको विशेष समितिका संयोजकसमेत रहेका घर्तीले भ्रातृ संगठनको विवाद मिलाउन सक्रिय भएकाले तोकिएको जिल्लामा जान नसकेको बताए । उनले अब आफू तोकिएको जिल्लामा समेत नजाने बताए ।

केन्द्रीय प्रतिनिधिलाई जिल्लामा रहेको संगठनात्मक समस्या समाधान गर्ने भनिए पनि दुईजना प्रतिनिधिबीचको विवादले कतिपय जिल्लामा थप समस्या उत्पन्न भएको एक जिल्ला प्रतिनिधिले नयाँ पत्रिकालाई बताए । कांग्रेस केन्द्रीय सदस्य बलबहादुर केसीले तोकिएको समयमा प्रतिवेदन नआउँदैमा अभियान नै असफल भएको भन्न नमिल्ने दाबी गरे । उनले भने, ‘प्राविधिक कारणले प्रतिवेदन आउन ढिला भएको हो, अभियान त सफल भएको छ ।’ उनले २० भन्दा बढी जिल्लामा प्रतिनिधि खटाउन नसक्नुलाई पनि प्राविधिक कारण भनेर टारे ।

काठमाडौं, कार्तिक ३० - दर्ुर्ुइ सय वर्षन्दा लामो गोर्खा भर्ती परम्परा तोड्दै भारतले नेपाली युवालाई सेनामा लिन छाडेको छ । सम्बद्ध व्यक्तिहरूले झन्डै एक वर्षेखि भारतको गोरखपुरस्थित भर्ती केन्द्र बन्द रहेको बताएका छन् । गोरखपुर भर्ती केन्द्रबाट नेपाली युवा भर्ती लिने गरिन्थ्यो ।

‘भर्ती बन्द गरिएको औपचारिक जानकारी दिइएको छैन तर हाम्रा युवालाई गोरखपुरमा भर्ती लिएको छैन,’ पोखरामा रहेका पर्ूवभारतीय गोर्खा सैनिक सुवेदार जसबहादुर गुरुङले भने, ‘हाम्रा सन्ततिले रोजगारी गुमाउने मात्र होइन, गोर्खा भर्ती रोकिए मुलुकको अर्थतन्त्रमा नै धक्का लाग्छ ।’

भर्ती पुनः खुला गराउन आफूहरूले प्रयास गरिरहेको उल्लेख गर्दै खुल्ने आश्वासन पाएको पनि उनले बताए । ‘हामी गोर्खा भर्ती पुनः खुला हुनेमा आशावादी छौं,’ उनले

भने । भारतीय सेनामा नेपाली युवालाई भर्ती नलिएको उल्लेख गर्दै सभासद एमएस थापाले शुक्रबारको व्यवस्थापिका संसद्को बैठकमा विशेष समय लिएर सरकारस“ग जानकारी मागेका थिए ।

तर भारतीय राजदूत राकेश सुदले भनेका छन्, ‘भर्ती बन्द गरिएको छैन, पदपर्ूर्ति स्थान थोरै भएका कारण नेपाली युवालाई भर्ती लिने क्रम कटौती मात्र गरिएको हो ।’ त्रिपक्षीय सन्धिलाई परिमार्जन नगरिएको पनि सुदले सभासद थापालाई पठाएको पत्रमा उल्लेख छ ।

सन् १९४७ मा नेपाल, भारत र बेलायतबीच भएको त्रिपक्षीय सम्झौताअनुसार भारतीय सेनामा नेपालीलाई भर्ना लिन थालिएको हो । भारतीय सेनामा कार्यरत नेपाली अफगानिस्तान, चीन, पाकिस्तान लगायत पछिल्लो पटक कारगिल युद्धमा समेत सहभागी भएका थिए ।

थापाले आफूस“ग भर्ती हुन गएका युवाले गुनासो गरेपछि भर्ती केन्द्र बन्द भएको थाहा पाएको बताए । भारतीय सेनामा भर्ती रोकियो भने हजारौं युवाले रोजगारी गुमाउने उल्लेख गर्दै थापाले तत्काल यस विषयमा सरकारबाट ठोस धारणा आउनुपर्ने पनि बताए ।

‘विश्वव्यापी मन्दीका बेला एउटा सुरक्षित र राम्रो रोजगारी अवसर गुम्दैछ,’ उनले कान्तिपुरस“ग भने । उनले भर्ती मात्र रोकिएको नभई भारतीय सैनिक अस्पतालमा गोर्खा भूपू र तिनका परिवारलाई दिइ“दै आएको उपचार सुविधासमेत कटौती गरिएको बताए । ‘यसको ठूलो मार ती नेपाली वृद्धवृद्धालाई पर्नेछ, जसले लामो समय भारतीय सेनामा काम गरे,’ उनले भने ।

नेपाल भूतपर्ूव सैनिक संघका अध्यक्ष पर्ूवमेजर दीपकबहादुर गुरुङका अनुसार लामो समयदेखि असम, देहरादून, दार्जिलिङलगायतका नेपालीभाषीले गोर्खा भर्तीमा नेपाली सट्टा आफ्ना क्षेत्रका युवालाई लिन दि“दै आएको दबाबस्वरूप भर्ती बन्द गराइएको हो ।

भारतीय गोर्खा भर्ती लामो समयदेखि नेपालका पश्चिम पहाडी युवाका लागि विश्वासिलो रोजगारीको अवसर बन्दै आएको थियो । हाल करिब २ लाख ५० हजार जनाले पेन्सन सुविधा लिइरहेका छन् । करिब ६० हजार गोर्खाले भारतीय सेनामा सेवा गरिरहेका छन् । २०६४ सालमा मात्र करिब ३ हजार युवा भर्ती भएका थिए ।

गोर्खा भर्ती बन्द भएकोबारे परराष्ट्र मन्त्रालयका प्रवक्ता सुरेश प्रधानले आफूलाई जानकारी नभएको बताए । ‘यो विषयमा अहिलेसम्म कुनै जानकारी आएको छैन,’ उनले भने ।

अमेरिकामा यौनसम्पर्कमा सक्रिय तीन सय महिलामा गरिएको अनुसन्धानले बताएअनुसार जुन महिलाको पतिले कन्डोम प्रयोग नगरीकन यौनसम्पर्क गर्छ, उसलाई शीघ्रपतनको समस्या निकै कम मात्रामा हुने गर्छ ।

अधिकांश मानिसहरू रातको समयमै यौनसम्पर्क राख्न मन पराउँछन्, राख्ने गर्छन् । के यो शरीर, मनमस्तिष्कका लागि फाइदाजनक छ ? जसले यौनसम्पर्कलाई यौनप्यास मेटाउने माध्यम मात्र ठान्छ, उसका लागि यो समय ठीक, उपयुक्त लाग्ला । तर, यौनसम्पर्कबाट शारीरिक भोक मात्र नमेटाएर कोही यसबाट शारीरिक तथा मानसिक फाइदा पनि लिन चाहन्छ भने अबदेखि बिहानको समयमा यौनसम्पर्क राख्ने बानी बसाले हुन्छ ।

हालै बेल्फास्टको क्विन विश्वविद्यालयले गरेको एक सोधले दाबी गरेअनुसार जुन दम्पतीले हप्तामा तीनपटक बिहानको समयमा यौनसम्बन्ध राख्छन्, उनीहरू शारीरिक तथा मानसिक रोग लाग्नबाट धेरै मात्रामा बच्न सफल हुन्छन् ।

बिहान यौनसम्पर्क राख्नाका फाइदा
१ नियमित रूपमा बिहान मात्रै यौनसम्पर्क राख्नाले रक्त संचारमा सुधार आउनुको साथै उच्च रक्त चापमा पनि कमी आउँछ ।
२ बिहान गरिने यौनसम्पर्कले माइग्रेन (टाउकोको एउटा भागतिर मात्र कडा पीडा हुने रोग) रोग निको गर्नमा ठूलो मद्दत गर्छ ।
३ यौनसम्पर्क सबैभन्दा उत्तम व्यायाम हो । यो प्रक्रियामा झन्डै तीन सय क्यालोरी शक्ति खपत हुन्छ । यो व्यायामले गर्दा शरीरको तौलमा नियन्त्रण राख्नुको साथै यी जोडीलाई मधुमेह रोग लाग्ने खतरा पनि निकै कम हुन्छ ।

४ यौन प्रक्रियाले कपाललाई बलियो र चमकदार बनाउनुका साथै यौन प्रक्रियामा उत्पन्न हुने हार्मान ‘इस्ट्रोजेन’ तथा अर्का हर्मानले अनुहारमा चमक तथा निखार ल्याउँछ ।
५ यौनसम्पर्कको बेलामा शरीरमा उत्पन्न हुने हार्मान ‘टेस्टोस्टेरोन’ ले हड्डी तथा मांशपेसीलाई बलियो बनाउँछ । यसले गर्दा हड्डी कमजोर भएर गल्ने रोग ‘ओस्टियोपोरोसिस’ लाग्ने सम्भावना पनि न्यून हुन्छ ।
६ अमेरिकामा यौनसम्पर्कमा सक्रिय तीन सयजना महिलामा गरिएको अनुसन्धानले बताएअनुसार जुन महिलाको पतिले कन्डोम प्रयोग नगरीकन यौनसम्पर्क गर्छ, उसलाई शीघ्रपतनको समस्या निकै कम मात्रामा हुने गर्छ ।

७ यल स्कुल अफ मेडिसिनका सोधकर्ताहरूका अनुसार बिहान गरिने यौनसम्पर्कले महिलालाई गर्भावस्थाको अवधिमा हुने पीडाको असर एकदम न्यून रूपमा मात्र पर्छ ।
तर, याद राख्नुहोस्, सोधकर्ताहरूको अनुसन्धानले बताएअनुसार हप्तामा तीनपटक भन्दा बढी यौनसम्पर्क गर्नाले तपाईंको शरीरको रोग प्रतिरोधक शक्तिमा ह्रास आउँछ । त्यसैले आफ्नो शरीरको ख्याल राख्नुहोस् । हप्तामा तीनपटक मात्र, त्यो पनि बिहान-बिहान मात्र यौनसम्पर्क राख्नुहोस् र स्वस्थ बन्नुहोस् ।

2008-11-15,Saturday

विपरीत लिंगीलाई आकषिर्त गर्न पुरुषसँग महिलाको जस्तो आकर्षक पातलो शरीर र छाँटिएको कम्मर हुँदैन । यद्यपि, पुरुषका विभिन्न गुणले महिलाहरू भुतुक्कै हुन्छन् । विभिन्न उमेर समूहका भारतीय महिलाका अनुसार ती गुण निम्न छन् .

हास्य चेत : महिलाले पुरुषमा हुनुपर्ने गुणको पहिलो सूचीमा हास्य चेतलाई राखेका छन् । पुरुषमा भएको हास्य चेतले महिलालाई बुढेसकालसम्म हँसाइराख्ने, विवाद साम्य पार्न र दाम्पत्य जीवनलाई बलियो बनाउन सहयोग गर्ने भएकाले हास्य चेतलाई महिलाले नम्बर एक सूचीमा राखेको २६ वषर्ीया कनिष्का दत्त बताउँछिन् । ‘हास्यचेत एकदमै कम मात्र पाइने गुण हो । यसले मस्तिष्कको बौद्धिकता प्रतिविम्बित गर्छ । राम्रो हास्य चेतले दुईजनाबीचको झगडा पनि सल्टाउँछ । यसले प्राय विवादलाई सजिलो प्रकारले सुल्झाउन मद्दत गर्छ । शारीरिक सुन्दरता उमेरसँगै घटेर गए पनि हास्य चेत भएको पुरुषले महिलालाई सधैं हँसाएर राख्छ,’ कनिष्का भन्छिन् ।

छातीका रौँ खौरिएर सफा पारेको : पुरुषको सेक्स अपिलका रूपमा रौँ खौरिएर सफाचट पारिएको छातीलाई आजभोलि महिलाले लिने गरेका छन् । पहिले-पहिले महिलाले मात्र शरीरका रौँ खौरिएर सफाचट गर्नुपर्छ भन्ने मान्यता थियो । तर, यो अहिले बदलिएको छ । अहिले पुरुषले पनि आँखीभौँ मिलाउने, छातीका रौँ सफा गर्ने चलन बढ्दो छ । रौँ खौरिएर सफा पारेको पुरुषको छातीमा धेरै महिला मोहित हुन थालेका छन् । भारतीय सिनेमा उद्योगका चर्चित नायक सलमान खानको जस्तो सर्टका टाँक खोलेर सडकमा हिँड्दा कुनचाहिँ महिलाले नहेर्लिन् त ? दिल्लीस्थित बुटिक सञ्चालिका २९ वषर्ीया गरिमा खुराना भन्छिन्, ‘छातीको रौँ सेभ गरेका पुरुष मलाई धैर्यशील, सेक्सी र धेरै आकर्षक लाग्छन् ।’

शारीरिक कला : पहिले-पहिले शरीरका विभिन्न भागमा छेड्ने काम महिलाले मात्र गर्थे तर, यो मान्यता महानगरीय युवाले परिवर्तन गरेका छन् । शरीरका विभिन्न भागमा छेड्ने पुरुषप्रति पनि महिलाहरू आकषिर्त हुने गरेका छन् । ‘सुरु-सुरुमा शरीरका भाग छेड्ने पुरुषदेखि मलाई डर लाग्थ्यो तर, मेरो ब्वाइप|mेन्डले नै माथिल्लो ओठ छेडे । मलाई यो बिन्दास लाग्यो । यसले उसको व्यक्तित्व मात्र बढाएन हरेक पल्ट मलाई उसका ओठ चुम्न उक्सायो,’ बैङ्गलोरस्थित ३३ वषर्ीया विज्ञापन व्यवसायी अंकिता बसु भन्छिन् ।

कलेजकी छात्रा सिप्रा अरोडा भन्छिन्, ‘मलाई शरीरभर ट्याटु गरेको आकर्षक लाग्दैन तर पुरुषको गर्धन वा पेटको कतैतिर एक ठाउँमा ठूलो ट्याटु खोपेको ज्यादै आकर्षक लाग्छ ।’ मिलेको शरीर र सिक्स प्याक भएका पुरुष ः भारतीय सिनेमा उद्योगका नायकलाई सिक्स प्याकको हावाले पूरै छोएको छ । सुपरहिट नायक शाहरुख खानले अधबैँसे उमेरमा भए पनि आफूलाई समकालीन नायकजस्तै सिक्स प्याक बनाएर छोडे । भारतीय महिलाहरू अहिले सिक्स प्याक भएका पुरुषप्रति आकषिर्त हुन थालेका छन् । सिधा छाती र थल्थले पेटको जमाना गयो । ३९ वषीया गृहिणी पारुल सुद भन्छिन्, ‘आकर्षक शरीर र सिक्स प्याक भएका पुरुषको सेक्स अपिल, व्यक्तित्व धेरै हुन्छ जस्तो मलाई लाग्छ । उनीहरू आकर्षक पनि धेरै हुन्छन् ।’

सफा-सुग्घर : खोटरहित सफा-सुग्घर महिलासँग मात्र सम्बन्धित छ भन्ने तपाईंको सोच छ भने पुनः एकपटक सोच्नुहोस् । महिलाहरू व्यक्तिगत सफाइप्रति ज्यादै नै सचेत हुन्छन् । उनीहरू आफ्ना साथीमा पनि त्यस्तै गुण खोज्छन् । ‘व्यक्तिगत र वरपरको सफासुग्घरमा सतर्क रहने पुरुष मलाई आकर्षक लाग्छ । एकदम ताजा र सफा देखिने पुरुषसँग नजिकिन मलाई सहज लाग्छ,’ ४३ वषर्ीया चिकित्सक कृति मेहता भन्छिन् ।

जिस्कने बानी : आफ्नो पुरुषलाई सधैं शंका नगर्नुहोस् । उसलाई रमाइलो गर्न, अन्य महिलासँग मस्कन खुल्ला छोडिदिनुस् । किनभने, पुरुषको यही बानीलाई महिलाहरू आकर्षक मान्छन् । यसले पुरुषको महिलासँगको सहजता दर्साउँछ । महिलामा सुरक्षाबोध गराउँछ किनभने अन्य महिलासँग जिस्कने केटाहरू आफ्नी प्रेमिका वा श्रीमतीसँग बढी इमानदार हुन्छन् । ‘निश्चय नै पुरुष मेरो सामान होइन । तर, म खुला विचार भएको उदार पुरुषसँग प्रेम गर्न रुचाउँछु । मेरो प्रेमी मेरा केटीसाथीसँग जिस्केको मलाई मन पर्छ । यसले हाम्रो सम्बन्धमा केही नकारात्मक असर गरेजस्तो लाग्दैन । यस बानीले त अझ हामीलाई नजिक बनाउँछ,’ ३० वषर्ीया रश्मि सिन्हा भन्छिन् ।

आफ्नो श्रीमान् वा प्रेमीलाई अन्य महिलासँग जिस्कन छुट दिएर महिलाले सो छुट आफूलाई पनि लागू हुनुपर्ने माग प्रतिविम्बित गरेका छन् ।

जेल लगाएको नरम कपाल : कतिपय पुरुष लामो, जेल लगाइएको, टि्रम नगरिएको कपाल महिलाले मन पराउँछन् भन्ने सोच्छन् । तर, महिलाहरू चटक्क परेको कपाल मन पराउँछन् । यसमाथि महिलाहरू जेल लगाएर चिटिक्क पारेर कोरेको कपाल मन पराउँछन् । ‘पुरुषले हातले आफ्नो कपाल पछाडि लगेको मलाई सार्‍है मन पर्छ । हात र कपाल बीचमा बन्ने ग्याप ज्यादै आकर्षक लाग्छ । यसले महिलालाई चाँडै आकषिर्त गर्न सक्छ,’ एमबिएकी विद्यार्थी अमि्रता अरोरा भन्छिन् ।

आकर्षक सुगन्ध :
राम्रो पफ्र्युम होस्, केश-जेल वा सेभ लोसन होस्, पुरुष शरीरबाट आउने सुगन्धले महिलालाई आकषिर्त गर्छ । पहिलो भेटमै महिलालाई आकषिर्त गर्न सुगन्धले सहयोग गर्छ । ‘मलाई मीठो बास्ना मन पर्छ । मेरो वरिपरि हुने पुरुष पनि सुगन्धित होस् भन्ने मेरो चाहना हो । अझ महत्त्वपूर्ण के भने त्यसले मेरा इन्दि्रयलाई आकषिर्त गरोस् । पफ्र्युम र सेभिङ लोसनले रोमान्समा थप रङ हाल्छ,’ २७ वषीया आइटी प्रोफेसनल सारिका मजुम्दार भन्छिन् ।

साइड लक, बोकेदार्‍ही र टि्रम गरेर चिटिक्क पारिएको दार्‍ही : साइड लक, बोके र टि्रम गरेको दार्‍ही महिलाले मन पराउँछन् । नयाँ पुस्ता दार्‍हीको नयाँ शैली खोजिरहेको भए पनि दार्‍हीजुँगा राखेका पुरुषलाई मन पराउने महिलाको संख्या धेरै छ । ‘उचित स्याहार गरिएको दार्‍ही सच्चा पुरुषको पर्यायवाची हो भन्ने मलाई लाग्छ,’ ४३ वषर्ीया सुष्मा भन्छिन् । उनको बिहे भएको १७ वर्ष पुगिसकेको छ ।